Stilte

Vandaag rouwt de granaatappelboom paars
haar takken reiken tot aan ’t vileine water,
voor even, toont ze me een grimas
speelt met haar uitgerekte schaduw
aaibaar groen, in nevelslierten omhuld
tijd is verzonnen door verlangen
lauwwarm water laat me erin wiegen,
schudt me wakker in fluisterend geschreeuw
zwalkend licht zindert uit de verte
drijft weg in ’t cadans van ’t getij,
verstarring voorgoed doorbroken
in spraakloze taal, ademt ze,
zonder te ademen.

© Méland Langeveld